راهنمای ثبت نام در سایت معمای شاه          ا          جدول پخش         ا         ورود به سایت

               

 

امروز : دوشنبه, 05 تیر 1396

آخرین بروزرسانی در دوشنبه 09 اسفند 1395 4:37:39 ق ظ .

در حال حاضر 594 مهمان و بدون کاربر آنلاین داریم.

مدیر آنلاین

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 



پاسخ ‏های کارگردان«معمای شاه» درباره دلایل استفاده از چهره خوانندگان پیش از انقلاب

پاسخ ‏های کارگردان«معمای شاه» درباره دلایل استفاده از چهره خوانندگان پیش از انقلاب

بانی فیلم – مجتبی احمدی: سریال «معمای شاه» با تمام حواشی اش به پایان رسید. اما نکته ای که در ساخت و تولید این سریال جای بحث دارد سبک روایت و نگاه کارگردان در پرداختن به این دوره مهم از تاریخ معاصر ایران است. توجه کارگردان این سریال در پرداختن به تاریخ همراه با جزئیاتیش که بی شک کار پرزحمت و پر حرف و حدیثی است و هر کسی به آن ورود نمی کند. در گفت و گویی مفصل با محمدرضا ورزی به سبک و سیاق روایت تاریخ و البته وسواس و تمرکز او در انتخاب بازیگران به لحاظ توانایی در اجرا و نزدیکی چهره و کاربرد گریم و… پرداختیم. علت حضور خواننده های پیش از انقلاب در سریال و دیگر فاکتورهایی که در فضاسازی این مجموعه کمک حال کارگردان بوده دیگر نکاتی است که در این سریال آن را مورد بررسی قرار داده ایم. اخیراً در گفت و گویی دیگر محمد رضا ورزی در گفت و گو با بانی فیلم زوایای دیگر ساخت این سریال را با نگاه جزئی تر تشریح کرده بود. در این فنجان چای نزدیک شدن به فضای تاریخ معاصر با کمک چهره های هنری (خواننده های پیش از انقلاب) و … در انعکاس بهتر روایت موضوع بحث است.

|مخاطب در سریال «معمای شاه» علاوه چهره های برجسته دوران انقلاب (سیاسی، دینی و…) با خواننده های مهاجرت کرده مثل ابی و ستار روبه رو می شود، نگاه و هدف نهایی شما در به تصویرکشیدن این افراد چه بود؟

– شخصیت های سیاسی این سریال چه در بخش های قهرمانانه و چه به عنوان ضد قهرمان ها واگویه ای از تاریخ هستند. اما مطرح کردن خوانندگان پیش از انقلاب جنبه فضاسازی داشت تا مقداری حال و هوای آن دوران را برای مخاطب تداعی کند و خود شخصیت ها خیلی مهم نبودند. ما خیلی تصاویر آن ها را نشان ندادیم و با برخی قطعه های آن زمان و محیطی که بود سعی در فضا سازی آن دوران داشتیم.

|باتوجه به اینکه قاعدتأ شما در طراحی این سریال به سراغ شخصیت هایی رفتید که جزئی از تاریخ معاصر ما هستند و با توجه به حساسیت هایی که در مورد شباهت های آنها با چهره های واقعی شان وجود دارد، از پروسه انتخاب بازیگرانتان بگویید.

– در این کار تعدادی شخصیت های اصلی سریال بودند که به جهت دیالوگ هایی که داشتند باید از بازیگران اصلی انتخاب می شدند؛ بخشی هم تست گریم می دادند و از بین آن ها چهره هایی که به شخصیت های کار نزدیک بودند را به جهت این که دیالوگ نمی گفتند و گاه لبخوانی می کردند را انتخاب کردیم. (کسانی که به جهت حرمتی که برایشان قائل هستیم به آن ها هنرور نمی گوییم). بعد از این انتخاب بازیگران تازه کار را در یک دوره بازیگر ی تحت تعلیم امیر دژاکام گذاشتیم و بعد از دژاکام،  رهام مخدومی این مسیر را ادامه داد، البته آقای دژاکام به عنوان بازیگردان بخش دربار هم فعال بودند. لذا پیش از ورود من برای همه بازیگران فضای تمرینی مثل تئاتر را ایجاد می کردند و بعد که سر صحنه می آمدند من با آن ها روبه رو می شدم. دژاکام حدود یک سال و اندی با کل گروه این گونه کار می کرد، تازه کاران را تعیلم می دادند و با هنرپیشه ها هم سکانس ها را تمرین می کردند.

|در حد دورخوانی متن؟

– علاوه بر دورخوانی تمرینی درست مثل تئاتر هم داشتیم و بعد سر صحنه اگر لازم بود بازی ها را رتوش می کردم.

|شما به عنوان یک کارگردان تاریخی ساز به طور کلی به حضور بازیگردان در کار معتقد هستید؟

– بله، البته در کارهایی که خیلی حجیم و پربازیگر است، وگرنه در فیلم سینمایی این طور نیست و ترجیح می دهم خودم خط به خط کار را پیش ببرم. در کارهای بزرگتر به جهت صرفه جویی در زمان لازم است شخصی که کارکشته هم باشد بالای سر بازیگران باشد. من به امیر دژاکام هم اعتقاد و هم اعتماد داشتم، بعد از تمرینات او به ندرت پیش می آمد که کار را رتوش کنیم مگر نیازی حس می شد.

|لبخوانی خوانندگانی که در سریال حضور داشتند چه طور؟

– این کار بسیار دشوار بود و آقای دژاکام براساس موزیک آن ها را تعلیم می داد تا بازیگران بتوانند مثل شخصیت های واقعیشان، نقش خود را ایفا کنند و فضای لازم را ایجاد کنند. محصول نهایی شاید یک سکانس بود ولی برای همان روزها و ساعت ها زحمت کشیده شد. همه این ها همانطور که گفتم برای آن بود تا مخاطب بیشتر به این فضا برود، چون دربار شاهنشاهی که تنها شاه و فرح نبوده اند و این مراسم ها را نیز داشته اند.

|با توجه به چارچوب های تلویزیون محدودیت نداشتید؟

-قطعأ محدودیت هایی بوده اما سعی کردیم تا جایی که ممکن است ضوابط را رعایت کنیم. از طرفی چون بنای ما تنها تداعی فضای آن روزها و تقویت باورپذیری مخاطب بوده، بنایمان به تصویر کشیدن عینی این شخصیت ها نبوده است. قابل ذکر است که بگویم با همین هدف ما از پخش سریال هایی چون «دایی جان ناپلئون»، «سلطان صاحبقران» و… نیز سود بردیم.

|یکی از مباحث اصلی سریال شما بحث گریم است، احتمالأ شما با طراح گریم سریال تان در انتخاب بازیگران مشورت می کردید…

– مشورت می کردیم اما مواقعی اختلاف نظرهایی هم داشتیم. این طبیعی است که کارگردان با گریمور باید تشریک مساعی داشته باشد. اما در این کار حساسیت ها بیشتر بود و ما به شکلی لب تیغ بودیم. به عنوان مثال ما در مورد یکی از شخصیت های سیاسی، عکس قدیمی و دیده نشده اش را از آرشیو نشان دادیم و گفتیم این گریم ما است.

یکی گفت اگر بینی اش را تغییر دهد بهتر می شود و خلاصه هرکس نظری داد و ما گفتیم که این عکس خود طرف است و ما هنوز تست گریم هم نزدیم. همان داستانی که انگار برخی باید چیزی بگویند که گفته باشند (می خندد). در شبیه سازی ها ملاک اصلی من چشم است و در کلیت شبیه سازی و انتخاب بازیگران کسی دخالت نکرد، من هم جز این را نمی پذیرفتم. هر فیلمساز شاخصه ای دارد و ما نسبت به شبیه سازی شخصیت ها حساسیت هایی داریم و سال ها است که داریم به جهت نوع کارمان آن را انجام می دهیم. در تاریخ معاصر هم تقریباً از بعد مشروطیت عکس های همه موجود است و این کار را دشوارتر می کند چرا که هر چه کار معاصرتر باشد ماجرا خطرناک تر می شود و باید بیشتر دقت کرد. همانطور که قبل تر اشاره کردیم چشم تنها عضوی است که گریمور نمی تواند آن را بازسازی کند، به همین جهت من روی آن حساسیت دارم و ملاک اول ما برای انتخاب شخصیت ما همین عضو بود. برای بقیه ترکیب صورت هم مشورت می کردیم، گاهی تست می زدیم و اگر جواب می داد آن فردی که شبیه تر است را انتخاب می کردیم.

|با وسواس بسیاری که روی در آمدن چهره داشتید، اگر رضایت تان جلب نمی شد نمی پذیرفتید؟

– بله. وقتی آن نتیجه حاصل بدست نمی آمد، فرد را کنار می گذاشتم. حتی بارها دلخوری هایی پیش آمده. اما می گفتم این کار بخصوصی است و شما هم باید موقعیت ما را درک کنید. با این وجود بعضی ما نمی پذیرفتند و ناراحت می شدند.

|بی شک این جنس کار کردن سخت است؟ چون شما می توانستید یک پروژه آرام تر را انتخاب کنید…

– بله دقیقاً همین طور است، گاهی یکی از دور می شنید و می گوید لنگش کن. واقعیت این است که نمی شود همه را راضی کرد و همواره یک طیفی ناراضی هستند، بنابراین معتقدم که باید کار خودت را انجام دهی و گذر زمان نشان می دهد که آن کار چه طور بوده است.

|محمدرضا ورزی اگر بخواهد بگوید که چند درصد از تاریخ را در سریالش آورده و چند درصد از کار متأثر از قلم نویسنده و خالق اثر است… .

– من هر درصدی را بگویم عده ای اعتراض می کنند که این درصد زیاد است، حال جالب است بدانید که طرف هیچ اطلاعات تاریخی ندارد و به راحتی اظهارنظر می کند و می گوید ما شنیدیم! نود درصد این افراد که می گوید فلان موضوع دروغ است با این تحلیل قضیه را رد می کنند. شما خودتان می دانید سریال ویترین تاریخ نیست که مو به مو جلو برویم، حتماً باید مایه های دراماتیک به آن اضافه کنید و با افزودن فضاسازی هایی که شما نمونه آن را در حضور ۲ خواننده مذکور دیده اید، مخاطب را جذب کنیم. علاوه بر این دو خواننده ما داریوش رفیعی و بنان را نیز داشتیم، شخصیت هایی که کسی به آنها اشاره نکرده است، همه اینها در راستای فضاسازی رخ داده و نگفتن درصد کمک چندانی نمی کند. بهتر است بگویم آنچه در وقایع تاریخی دیده اید، من براساس اسناد جلو رفته ام و آنقدر از اسنادی که توسط مراکز پژوهشی در اختیار من قرار داده شد را دارم که دیگر نیازی نبود که من چیزی را از جیبم در بیاورم.

|خیلی ها به نمایش شاه با این ویژگی ها معتقد هستند به شما، خیلی ها معتقد هستند برخی وجوه شاه در این سریال لحاظ نشده است؟

– باید بگویم برای این بود که من می خواستم چرایی انقلاب را نشان دهم و بگویم شاه چه مسیری را رفت که انقلاب شد. هدف اصلی من به تصویر کشیدن چرایی انقلاب برای نسل چهارم و با زبان خودشان بود، نتیجتاً ما شاه را براساس گاف ها و اشتباهاتی که داشت به تصویر کشیدیم، بعد هم شاه خودش جلو تلویزیون به اعترافات گذشته اش اعتراف کرد و گفت قول می دهم که اشتباهات گذشته دیگر تکرار نشود و دموکراسی حاکم شود، یعنی پذیرفته که من دیکتاتور هستم. زمانی که خود شاه این طور اعتراف می کند آن وقت عده ای می گویند نه این طور نبوده و او شاه خوبی بوده که بی خود علیه اش انقلاب کرده اید! این افراد هستند که در حال تخریب تاریخ اند. ما به عنوان چرایی انقلاب مسیر را بررسی کردیم.

|راستی شما برای این سریال پُر شخصیت، بازیگر کم نیاوردید؟

– چرا اتفاقاً سوال خوبی کردید. البته این در کار آقای حاتمی هم بوده و مثلاً جهانگیر فروهر ۲ نقش بازی کرد، در «سربداران» هم پرویز شاهین پور چندین نقش بازی کرد، در تئاتر هم گاهی یک بازیگر چند نقش دارد. وقتی بازیگر می تواند چه اشکالی دارد که این اتفاق رخ دهد.

در این مسیر من اولین نفر نبودم و آخرین هم نیستم. این رخداد عرف و متداول است و حتی در فیلم های خارجی هم با آن روبرو شده ام. در «معمای شاه» هم دلیل اینکه یک بازیگر دو نقش دارد تنها به کمبود بازیگر برنمی گشت بلکه توانایی آن فرد بود که موجب چنین اتفاقی شد. اما به هر حال در کشور تعدادی بازیگر داریم و من سعی کردم تا جای ممکن بهترین بازیگران را از عرصه های گوناگون مثل تئاتر و حتی کسانی که سالها نبودند و کار نکرده اند را در این کار بیاورم.

کسانی که آمدند و فیلمی خوب بازی کردند. من هم از همه همکارانم تقاضا دارم که این کار ما را در نظر داشته باشند، چرا که برخی از این  افراد هنرپیشه هایی هستند که عقبه تاریخی دارند و همچنان توانایی بازی دارند. به عنوان مثال کاظم اسدنیا هنوز هم یک هنرپیشه درجه یک است و بدون حاشیه متن را حفظ و نقشش را ایفا می کند.

|اگر در پایان سخنی باقی مانده…

– من به همه همکارانم خسته نباشید می گویم، همه دوستان در این سریال زحمت کشیدند، امیدوار هستم مخاطب نیز تا پایان با ما همراه باشد.

.

نوشتن دیدگاه

تصویر امنیتی
تصویر امنیتی جدید